Bazı ilişkileri kaybetmek bize gereğinden fazla kolay gelmeye başladı.
"Nasıl olsa geri döner."
"Nasıl olsa yine konuşuruz."
Belki de en tehlikeli cümleler bunlar. Çünkü insan hep bir sonraki fırsatın var olduğunu sanıyor. Aramayı erteliyor, "Mesajı sonra yazarım." diyor, kırgınlıkların da kendiliğinden geçeceğine inanıyor.
Oysa hayatın böyle bir garantisi yok.
Bence dostluk da emek isteyen şeylerden biri. Büyük fedakârlıklar değil belki ama karşındaki insanın hayatını biraz olsun kolaylaştırabildiğin anlar ilişkiyi canlı tutuyor. Birini gerçekten dinlemek, hatırını sormak, yanında olduğunu hissettirmek... Çoğu zaman akılda kalan da bunlar oluyor.
Sanırım asıl yanıldığımız nokta şu: Bıraktığımız insanı, bıraktığımız hissi aynı yerde bulacağımızı düşünüyoruz. Sanki hayat bizim için beklemeye devam edecekmiş gibi.
Ama beklemiyor.
Belki de bu yüzden bazı şeyleri doğru zamana bırakmak yerine zamanı doğru kullanmak daha anlamlı geliyor bana. Çünkü bazı kapılar kapanmıyor belki ama aynı sıcaklıkla da açılmıyor.
Hayat o kadar cömert değil.
"Nasıl olsa geri döner."
"Nasıl olsa yine konuşuruz."
Belki de en tehlikeli cümleler bunlar. Çünkü insan hep bir sonraki fırsatın var olduğunu sanıyor. Aramayı erteliyor, "Mesajı sonra yazarım." diyor, kırgınlıkların da kendiliğinden geçeceğine inanıyor.
Oysa hayatın böyle bir garantisi yok.
Bence dostluk da emek isteyen şeylerden biri. Büyük fedakârlıklar değil belki ama karşındaki insanın hayatını biraz olsun kolaylaştırabildiğin anlar ilişkiyi canlı tutuyor. Birini gerçekten dinlemek, hatırını sormak, yanında olduğunu hissettirmek... Çoğu zaman akılda kalan da bunlar oluyor.
Sanırım asıl yanıldığımız nokta şu: Bıraktığımız insanı, bıraktığımız hissi aynı yerde bulacağımızı düşünüyoruz. Sanki hayat bizim için beklemeye devam edecekmiş gibi.
Ama beklemiyor.
Belki de bu yüzden bazı şeyleri doğru zamana bırakmak yerine zamanı doğru kullanmak daha anlamlı geliyor bana. Çünkü bazı kapılar kapanmıyor belki ama aynı sıcaklıkla da açılmıyor.
Hayat o kadar cömert değil.
